Opmerking : Het artikel is exact overgenomen. Ook de schrijfwijze is van die tijd. Alle uitspraken, die eventueel een rasistische indruk geven, zijn niet om die reden op deze pagina geplaatst. Het is de bedoeling dit artikel weer te geven in zijn originele context en uitgave omdat dit handelt over de Belgische para-commando's. De mening van de auteur van het artikel is, en was, voor zijn rekening en is niet noodzakelijk de mening van de webmaster. De reden van plaatsing van dit artikel is de beschrijving van en de geschiedenis over de Belgische para-commando's. 

DOOR HERMAN REINAERT

Het zelfvertrouwen van onze paracommando's die in Kongo zoveel ontzag afdwongen, berust niet op een kunstmatig aangekweekte pose. Parachutisten en commando's zijn stuk voor stuk overtuigd dat zij behoren tot een onoverwinnelijk keurkorps, en zij hebben reden om daarvan overtuigd te zijn. 

Lang is de geschiedenis van de Belgische parachutisten en commando eenheden nog niet, maar het is een glorierijke geschiedenis. Zij begon in Engeland, in de vreselijke periode na de nederlaag van de geallieerden op het vasteland.

Wie in Engeland op het idee kwam een commando-eenheid op te richten naar het voorbeeld van de Zuid-Afrikaanse vrijheidsstrijders, is niet met zekerheid te zeggen, maar de kleine, vlugge, tuchtvolle Boerencommando's hebben de Engelsen ongetwijfeld geïnspireerd toen zij in 1940 hun "onafhankelijke compagnies" oprichtten, die later de naam commando's kregen.

"Een commando", luidde het, "moet bereid zijn tot elke opoffering, in staat zijn alle hindernissen te overwinnen en daartoe beschikken over een superieure lichaamsconditie en 

superieure moraal, die hem onderscheidt van andere soldaten".

Reeds in 1942 namen zeven officieren en een honderdtal soldaten van het Belgisch Leger in Engeland dienst in het pas opgerichte "10 Inter-Allied Commando" en ontvingen de harde opleiding in het "Commando Basic Training Centre" te Achnacarry in het Schotse hoogland. 

Na een maand van bikkelharde training, waarbij de zwakste elementen direkt werden uitgeschakeld, bestond de commandogroep van de Belgische kapitein Danloy (4th Group 10 I.A. Commando) uit zeven officieren en vijfentachtig manschappen. 

Operaties

Op 13 december 1943 bereikten onze commando's hun eerste operatiegebied op het Italiaanse front. Ondanks de bijtende koude in het gebergte van de Apennijnen drongen de commando's tot op vijf kilometer achter de Duitse lijnen door, waar zij tot opdracht kregen hinderlagen te leggen en de patrouilles van bevriende legers tot gids te dienen. 

20 december 1943... de eerste Belgische commando sneuvelt

-

Pas hadden onze paracommando's Kongo verlaten, of zij werden dapper opgespoord door de soldaten van premier Lumumba. U weet het, die zwarte weermachtsoldaten kwamen pas in actie toen er nergens nog één enkele rode of groene muts te bespeuren viel, maar de parachutistenjacht bewees wel de paniek die onder de negersoldaten was gezaaid door een paar bataljons blanke militairen, van wie het overgrote deel zonder tropenervaring.

Een bliksemsnelle mobilisatie heeft het mogelijk gemaakt dat soldaten, enkele uren na hun oproepingsbevel te hebben ontvangen, reeds goed en wel op weg waren naar Ndjili. Zo vlug verliep alles, dat men in het vliegtuig aan sommige militairen nog het gebruik van de nieuwste Belgische wapens moest uitleggen. Van die wapens hebben zij zich zo goed als niet moeten bedienen, en zij die er zich toch van bedienden, deden dit alsof ze nooit iets anders hadden gedaan.

De sterkte, de grote kracht van de 

-

paracommando's is namelijk initiatief, improvisatie en vooral een grote dosis zelfvertrouwen. Toen die wederopgeroepenen op Ndjili uit het vliegtuig sprongen en op weg naar het hoofdgebouw van de Sabena toerenden, zou niemand gemerkt hebben dat deze militairen voor weinige uren nog braafjes thuis zaten, en dat zij pas in het vliegtuig kennis maakten met de wapens die na hun demobilisatie door het leger geadopteerd werden. Nee, niemand zag in hen jongemannen die pas weer een militair tenue hadden aangetrokken. En zeker is het dat de Kongolese soldaten overtuigd waren dat de Belgen stuk voor stuk beroepsmilitairen waren, vergroeid met de krijskunde. 

Op die mening kwam het tenslotte aan. Het grootste wapen was dat ijskoude zelfvertrouwen waarmee onze rode en groene mutsen de zwarte soldaten tegemoet trokken. Het zelfvertrouwen eigen aan geharde, doorgewinterde soldaten, voor wie niets onmogelijk is.

brevet heeft gehaald en de wings na de eerste zeven sprongen, die is rijp voor iedere operatie.

Misschien hebben sommige para's en sommige commando's het wel betreurd dat beide bataljons tot één enkel regiment werden versmolten, want tussen de groene en de rode mutsen heerste een zeer sportieve rivaliteit. De commando's waren er heilig van overtuigd dat ze betere soldaten waren dan de para's, en dat was net zo voor de para's. De korpsgeest was in beide eenheden zeer hecht.

Toen de rode en de groene mutsen in november 1951 in een gezamenlijke formatie verenigd werden, behielden de commando's hun groene en de para's hun rode mutsen, maar de nieuwelingen kwamen nolens volens of als para of als commando bij het regiment, waar iedereen precies dezelfde opleiding genoot. Want iedereen moet én het commandobrevet én het parabrevet behalen, wat erop neerkomt dat er alleen een uiterlijk verschil bestaat tuseen de commando's en de para's.

Rood of groen

Uit hun soldatentijd weten de para-commando's sensationele belevenissen te vertellen, en eigenlijk is daar helemaal geen reden toe, want de werkelijkheid is reeds sterk genoeg. Ze worden inderdaad tijdens de eerste maanden te Marche-Les-Dames of te Diest op een ruwe manier met het intense leven van het regiment geconfronteerd. Voor nozems en andere zwakkelingen duurt het experiment doorgaans niet lang, want iedere maand zakken de flauwste elementen in de harde proeven die slechts de besten toelaten het para- of commandobrevet te behalen.

En toch gaat het er helemaal niet om alleen de fysiek zwakken uit te schakelen. Nee, dat is niet het hoofddoel van de tests. Want er zakken ook lichamelijk sterke krachten, indien zij bijvoorbeeld geen blijk geven van tucht en vooral van korpsgeest en kameraadschap die een kapitale faktor zijn bij de commando-en paratraining. Er is in het regiment geen plaats voor jongemannen die zich enkel en alleen om zichzelf bekommeren, en dat is zeer begrijpelijk als men weet hoe het lot van een kleine groep soldaten vaak afhangt van de kameraadschap.

Cadeau krijgt niemand zijn rode of zijn groene muts, en indien u zich een idee wil vormen van de opleiding die onze para-commando's genieten, hoeft u alleen maar even in Marche-Les-Dames of in Diest te gaan kijken wat er al gedaan moet worden eer men para-commando is. De opleiding is geen top-secret, en het is voor sommige op sensatie beluste lui uit Namen gewoonte geworden om wekelijks een uitstapje te maken naar de rotsen van Marche-Les-Dames om er de para-commando's als salamanders tegen de steile muren te zien klauteren.

Hoewel voor de opleiding van een volwaardige para-commando drie jaar nodig zou zijn, kweekt men in ons land, dankzij een intense training, in twaalf of zestien maanden soldaten die reeds bewezen hebben wat ze waard zijn. Na drie maanden gaan zij hetzij naar Schaffen om er het springbrevet te halen, hetzij naar Marche-Les-Dames om er de dolk te verwerven, het zinnebeeld van de commando's, die lange tijd het monopolie in het rotsen kruipen hebben gehad, terwijl de parachutisten zich uitsluitend bezighielden met het valscherm springen. 

Onder de vliegende dolk (tja, bloeddorstig ziet zo'n symbool er wel uit) van het vroegere pararegiment, staat nog steeds de Engelse leuze die iedere roodgemutste soldaat als een doctrine wordt ingepompt : "Who dares wins". Wie waagt wint. Na twaalf maanden, waarin de soldaten hun leven dagelijks hebben gewaagd en waarin zij dagelijks moeilijkheden leerden overwinnen, zijn wij er tenslotte allen van overtuigd dat er niets onmogelijk is voor para-commando's. Zij wagen en zij winnen.

Brussel heeft de uit Kongo terugkerende para-commando's als overwinnaars begroet, ondanks het feit dat onze soldaten zich door de beslissing van de U.N.O. dienden terug te trekken. Hun ingrijpen is beheerst geweest, koelbloedig, onverschrokken en indrukwekkend. Het is vooral zeer doeltreffend geweest en de natie is er hun dankbaar voor. Met een heel wat vriendelijker oog zullen voortaan de "waaghalzen" van het leger door de brave burger bekeken worden. Denkt u niet ?

Met vreugde en dankbaarheid begroette Brussel de eerste paracommando's die terugkeerden uit Kongo. Vreugde ook op de gezichten van de wederopgeroepenen, die huis en haard verlieten om in Afrika hun bedreigde landgenoten te hulp te snellen.