Het was de natuurlijke gang van zaken dat de eerste Belgische valschermspringers in Groot-Brittanië, uitgerust en bewapend door de Britten, eveneens het kenteken van de Britse parachutisten droegen.

Het was eveneens vanzelfsprekend dat de kaki politiemuts van de infanterie vervangen werd door de wijnrode baret waarvan de kleur gekozen was door de romanschrijfster Daphné du maurier voor de soldaten van haar man, de generaal Browning, toen bevelhebber van de luchtlandingsdivisie.

Het was dan ook met de wijnrode muts getooid dat de Belgische para’s voor de eerste maal, op 21 juli 1942 defileerden, voor de talrijke landgenoten en leden van de regering in ballingschap in Londen, en dit tot algemene voldoening.

Algemene voldoening ? Waarschijnlijk niet, want het Britse Ministerie van Oorlog (Het War Office), met de lichtgeraaktheid van een grote mode ontwerper-kleermaker, liet aan onze militaire attaché opmerken dat de Belgische valschermspringers, zonder toelating, de rode muts droegen, en dat zulks niet mocht.

Op 5 januarie 1943 maakte de militaire attaché deze opmerking van het War Office over aan het Ministerie van Landsverdediging. De klacht van het “War Office”.kwam ter ore van de Compagnie Para via de Britse verbindingsofficier en de commandant van de 1^ste Belgische groepering, en veroorzaakte grote verwondering, en zelfs onrust.. zouden ze wel als Para’s mogen ingezet worden? Er was wrevel en zelfs bitterheid.

De staf van de compagnie kon het eventuele verlies van de rode muts maar slecht verteren, maar kom,… als dit de prijs was om tot de grote luchtlandingseenheid te behoren… In zijn antwoordbrief van 23 januari 1943 stelde de kapitein Blondeel een alternatieve oplossing voor: “De eenvoudigste oplossing was om dan maar donkerbruine mutsen te bestellen.”

Het Ministerie van Landsverdediging verklaarde zich mondeling akkoord met bruine mutsen. Maar vijf maand later was nog niets gebeurd en dat stoorde natuurlijk de Belgische para’s niet.

Ondertussen werd in juni 1943 door het Britse Ministerie van Oorlog toegestaan dat de Belgen een stage mochten volgen bij het 8^ste Parachutisten Bataljon. Het lukken van deze stage stond borg voor de beslissing de compagnie in te zetten als parachutisteneenheid. De Belgen moesten een maximum van troeven in hand hebben.

Op 24 juni herinnerde de commandant van de Belgische para’s aan de minister de vervaardiging der bruine baretten.  Van 200 werd het aantal opgevoerd naar 300, en de kleur werd bepaald: zwart-bruin, kleur gedragen door het vrouwelijk hulppersoneel van het landleger. De commandant voegde er aan toe dat het wenselijk zou zijn dat de kompagnie in het bezit zou zijn van de nieuwe muts voor hun verblijf bij het 8^ste bataljon in augustus.

De zelfde dag vroeg de commandant der Belgische para’s de toelating aan de hoogste Britse instanties alvorens de maatregelen verder te zetten voor het veranderen van de kleur van de mutsen.

De aanvraag aan de Britten om toelating plaatste de Belgen psychologisch in een sterke positie.De minst schrandere der Britse officieren zou de goede wil van de Belgen naar waarde schatten, andere, scherpzinniger, zouden ten hoogste een glimlach hebben kunnen onderdrukken als ze lazen dat een gewone compagniecommandant de welwillendheid van de hoogste Britse instanties inriep omwille van de kleur van de mutsen zijner soldaten. De Britse officieren zijn zeer gevoelig voor diegene die hun humor weten te waarderen.

Op 21 juli 1943 defileerden de para’s in Londen uit voorzichtigheid met hun nieuwe springhelmen.

In oktober verklaarde het “War Office” zich akkoord met de zwart-bruine mutsen en kondigde aan enkele stalen te zullen sturen.

In januari 1944 was niets veranderd, waarop dan ook een herinnering werd verstuurd naar het Ministerie van Landsverdediging.

Maar in februari gebeurde de grote verandering. De Belgische para’s waren geïntegreerd geworden in de Brigade S.A.S.. De brigadecommandant schreef dat daardoor ingevolge de “Dress regulations” (reglement op de kledij) van 15/02/1944 van het H.Q. S.A.S. Troops bij de onafhankelijke Para Cie het dragen van de rode muts verder gaat, en verzocht het Ministerie alle voorgaande briefwisseling desbetreffende als nietig te beschouwen.